De geest krijgen

Het was weer een memorabel handbal weekeinde voor Sjra. Er gebeurde teveel om allemaal op te noemen of te onthouden.

Afgelopen vrijdag gingen onze heren B1 naar het Verler toernooi in Duitsland. Het vervoer en de overnachtingen waren geregeld en goed voorbereid door Esther, Ilse, Leon, Vivienne (en Regine die niet meeging) en natuurlijk gingen de trainers Maikel en Remco ook mee. Nadat Remco nog even uit de auto gestapt was om aan Esther te vragen waar ze naar toe gingen, ging de kolonne om 2 uur ’s middags op weg. Sjra ging met zijn familie later op de middag weg, om niet in de file achter onze kolonne terecht te komen en voor de zekerheid hadden we nog even bij een Pizza restaurant, van de snelweg af, gegeten. Inderdaad, een goede manier om die file te vermijden.

Het hotel wat Lou adviseerde van vorig jaar, was goed hoewel de dame achter de balie wat wonderlijk reageerde op de komst van Sjra. Alsof ze wat door de war was bij de aanblik van Sjra en dat is Sjra niet gewend… Maar goed, na wat heen en weer vragen kregen we toch een kamer, die direct aan haar privé vertrekken lag. Gelukkig had Sjra zijn eigen vrouw en kind bij zich… ’s Avond hoorde Sjra opgelucht dat ook Leon eenzelfde ervaring met de dame had.

De anderen hadden op een papiertje voor de vrijdagavond een goed pizza adres gezien en gingen erheen. Het bleek het adres van de Edeka….en omdat ze geen oventje op de kamer hadden, was dat dus geen succes. Na nog eens goed kijken en wat doorrijden kwamen ze bij een afhaal-Pizzeria…wat ook niet echt de bedoeling was. En uiteindelijk hebben ze bij Artur’s gegeten, waar we meteen ook zaterdag maar naar toe gegaan zijn. Sjra nam er de heerlijke Gnocchi (uit te spreken als njokki) en proefde de geest van Italië op het Duitse terras in de avondzon.

Het toernooi bleek erg goed georganiseerd en Sjra, Ilse, Vivienne, Leon en Esther kregen er de toernooi-geest. De goede ideeën voor ons eigen toernooi begonnen binnen te stromen: heerlijke cak(j)es “und kuchen” bakken door ouders, die dan voor de vereniging verkocht worden, een tent waar je tegen geringe betaling na een wedstrijd een opbeurend gesprek met Sjra kan hebben (of, naar keuze, met een Kerstman), een kledingruilbeurs aan het einde van het toernooi (want ieder team lijkt een berg ongesorteerde kleding in zijn slaapzaal te hebben liggen), een “nieuwe telefoon” kiosk, voor de kwijtrakers. Toppunt was misschien wel dat toen Sjra even alleen met de dames was, er spontaan bevallingsverhalen verteld gingen worden. “Wat als we een boek met bevallingsverhalen van onze goede spelers gaan verkopen?” Sjra weet het zo net nog niet.

Zaterdag avond was het disco. Sjra en Remco kregen een beetje heimwee naar de disco geest van vroeger, zeg maar, van de BeeGees… We hebben de jongens een tijdje niet gezien tussen alle mooie dames.  Toen een tweetal onbekende, enigszins aangeschoten, slapers bij ons aan tafel kwamen, die ineens door een horde Duitse meisjes omringt werden, kwamen onze jongens ook ineens weer terug. De Duitse meisjes vluchtten bijna meteen weer weg. Uit de verhalen daarna bleek Bram de meest succesvolle speler van de avond te worden met een gesprek met drie Duitse dames, maar hij had dan ook zijn echte leeftijd wat aangepast (net als de dames waarschijnlijk….). Helaas was hij hun namen vergeten…

En wij waren niet de enigen die de geest kregen. Ook sportief waren onze jongens erg bevlogen en zo aan het einde van dit seizoen een hecht team buiten en in het veld. Sjra vond dat dit het meest zichtbaar werd aan Bijan die de sterren van de hemel  speelde en geweldige punten scoorde. Maar natuurlijk, ….je kan niets alléén in het handbal, als Toine het gat niet trok of Noud niet ook dreigend op links stond dan… Nou ja, Sjra wil ze allemaal wel noemen wat er was niemand die niet opviel. En Maikel had nu al een beetje heimwee naar dit team, voor als hij volgend jaar naar de A’s gaat.

Op zaterdagavond hadden Ester en Ilse al een “puber-maat” hoeveelheid broodjes, pindakaas, boter, kaas, chocopasta en zo ingekocht “want morgen, eerste pinksterdag, is alles dicht”. Inderdaad bleek dit een vooruitziende blik. Maar we zaten nog met het probleem dat de broodjes zondag iets minder vers zouden zijn. Dus was het plan om zondagochtend bij het ontbijt onze broodjes uit te wisselen tegen de verse van het hotel…. Maar ja, wat bleek, toen we zondag zelf wilden ontbijten waren er helemaal nog geen broodjes…want het was pinksteren…”dan muss ich die von ferne kommen lassen und dass dauert lange”. Dus toen eindelijk de verse kwamen konden we die niet meer ongezien wisselen… Ook bleek dat bij het toernooi verse broodjes te koop waren….maar ja, wij hebben die van ons toch maar opgegeten. De jongens hebben het niet gemerkt, honger hè…

Toen Sjra zondag het hotel wilde betalen en olijk zijn twee credit cards en pinpas te voorschijn toverde zei de dame van het hotel dat dit niet kon. Sjra wees er nog even op dat er “unlimited” op zijn credit card stond maar dat maakte geen indruk… Gelukkig had Ilse nog wat over en konden we toch zonder “wederdienst in natura” weg. Zoals gezegd, Sjra is getrouwd.

Zoeven zat Sjra bij de Lions. Als u beelden op TV ziet, Sjra is herkenbaar aan zwart shirt met een leeuwenkop opdruk. Zaterdag hadden de mannen gewonnen, nadat ze wat later in de wedstrijd de geest vonden. Vooraf waren we dus vol spanning en de sfeer was er ook naar. De wedstrijd begon weer met het zoeken, maar de geest werd pas in de tweede helft gevonden. Helaas net te laat. Volgende week een tweede kans op de titel….

  • logofm
    donker_200_200